Jaksana Comics

Scars

“เราคงไม่ได้มังกรแห่งอัคคีแล้วล่ะ คุณเดยามา แต่ว่าเรายังมีอีกหนึ่งทางเลือกอยู่นะ” เรเวนได้พูดกับโทชิ “เราต้องไปที่ญี่ปุ่นเพื่อที่จะได้หามังกรคนอื่นๆก่อนที่โยชิกิจะได้มันไปก่อนและนี้ก็คือแผนของเรา”
“งั้นเหรอ แล้วหนังสือสีฟ้านี้คืออะไรล่ะ”โทชิจ้องมองหนังสือที่เรเวนถือ
มันเป็นหนังสือสีฟ้าสดใสราวกับนํ้าทะเล ตัวหนังสือมีสีทองแวววาว เขียนว่า”Mother of Virgin”และเมื่อเรเวนได้ร่ายมนต์อะไรสักอย่าง หน้ากระดาษก็ได้ลอยออกมาจากหนังสือแล้วเมื่อเรเวนยกมือไปที่ต้นไม้ มันก็ได้โจมตีไปที่ต้นไม้ทันทีและต้นไม้นั้นก็ได้ล้มลง
โทชิมองด้วยความตกตะลึง เรเวนที่เห็นสีหน้าของเขาจึงอธิบายให้
“อา…นี่คืออาวุธของฉันเอง ชื่อ มาเธอร์ออฟเวอร์จิ้น มองเผินๆมันก็เป็นแค่หนังสือธรรมดา แต่จริงๆแล้วมันเป็นอาวุธที่ทรงพลังใช้ได้เลย”
“ใช่..ทรงพลังจริงๆ”
“อันที่จริงน่ะ อาวุธเหล่านี้น่ะสามารถเกิดขึ้นได้ ถ้าเข้าถึงจิตใจของตัวเองได้ อาวุธของคุณก็จะปรากฏขึ้นมาต่อหน้าคุณเอง”

บ้านฮายาชิ
โยชิกิแพ็คกระเป๋าเดินทาง ใบหนึ่งของเขา อีกใบของฮิเดะ เขาเอากระเป๋าใส่เข้าไปในกระโปรงรถแล้วก็อุ้มฮิเดะที่หลับใหลอยู่ไว้ที่เบาะหลัง จากนั้นก็เอาผ้าห่มลายหัวใจมาคลุมร่างกายของมือกีตาร์ร่างเล็กอย่างมิดชิด แล้วเขาก็สตาร์ทรถออกไปจากบ้านทันที
บ้านของมาริลีน แมนสันอยู่ที่แอลเอเหมือนกัน บางทีพวกเขาก็สามารถถึงบ้านของเขาได้ในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง และถ้าเป็นไปได้
พวกเขาจะไม่กลับบ้านนี้อีก จนกว่าเขาจะหาต้นตอของเหตุการณ์นี้ได้
“โยจัง…เรารู้นะ ว่าเราจะไปหามาริลีนน่ะ” ฮิเดะพูดขึ้น ขนาดมือกีตาร์ยังหลับไปแล้ว เขาก็ยังรู้ว่าโยชิกิจะทำอะไร ราวกับว่าตัวชายผมสีชมพูนั้นมีโทรจิตที่จะอ่านความคิดของคนอื่นได้
“ฮิเดะ…ไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก ฉันยังไหวอยู่”มือกลองหนุ่มพูดขึ้น เขามองไปที่บ้านหลังใหญ่หลังหนึ่ง มันถูกทาด้วยสีดำโดดเด่นกว่าบ้านหลังอื่นๆ ราวกับว่าเขาคนนั้นไม่ชอบความเป็นหนึ่งเดียวกัน เขาคนนั้นอยากให้บ้านของตนโดดเด่นเลยเป็นอย่างที่โยชิกิเห็น
เมื่่อรถของเขาจอดอยู่หน้าบ้านของมาริลีนแล้ว เขาก็กดกริ่งหน้าบ้านทันทีและแล้ว ชายอเมริกันร่างสูงใหญ่ สวมชุดนอนสไตล์วิกเตอเรีย ก็เดินออกมาด้วยสีหน้าที่แอบความไม่พอใจเล็กน้อย
“พวกนายมาทำไมว่ะ!”ทวิกกี้พูดขึ้น”คนเขาจะดูซีรีย์กัน
“มาริลีนอยู่หรือเปล่า ฉันจะมาขอความช่วยเหลือน่ะ”
“ไสหัวไปซะ นี่มันกี่โมงแล้ว ไปนอนในโรงแรมม่านรูดซะ!”
“แต่….”
“ทวิกกี้ มีอะไรเหรอ เอ้าแล้วนั้นคือ..” มาริลีน แมนสันได้ปรากฏตัวขึ้น เขาอยู่ในชุดสีฟ้าคราม เดินมาด้วยความสงสัย
“ก็ไอ้พวกนี้มันบอกจะขอความช่วยเหลือน่ะ” ทวิกกี้ตอบ
“นายชื่ออะไรน่ะ เพื่อน”
“โยชิกิ… ฮายาชิ โยชิกิ”
หลังจากที่มีโยชิกิตอบสองคู่หู พวกเขาก็ตกใจทันที
“อย่าบอกนะ….นายคือโยชิกิที่เป็นเพื่อนของเจ้าแมงมุมสีชมพูตัวน้อยน่ะเหรอ!”
“ใช่..และฉันเองก็ขอร้องให้พวกคุณช่วยฉัน”
อีกด้านหนึ่งของเมือง
สนามบินนานาชาติ 21:50
โทชินั่งรออยู่บนเครื่องบิน ข้างๆเขาเป็นเรเวนที่กำลังอ่านหนังสืออยู่และเมื่อชายในชุดผ้าคลุมหันหน้ามาหาเขาการสนทนาจึงเริ่มต้นขึ้น
“พวกเราจะได้ไปหาพวกมังกรที่เหลือที่ญี่ปุ่นแล้วล่ะ แล้วเราจะต้องจัดการพวกโยชิกิก่อนที่มันจะได้มังกรตัวอื่นๆไป”
“ใช่….เราก็ทำให้เร็วกว่าโยชิกิ เพราะเขาอาจจะโจมตีก่อน
แต่ถ้าเราพวกเยอะ ต่อให้เป็นพวกโยชิกิก็ไม่มีทางเอาชนะพวกเราได้หรอก”เรเวนพูดจบ เขาก็ยิ้มแย้มด้วยความโรคจิต แล้วก็ทำสีหน้าปกติต่อไป
{ขอแจ้งให้ทราบค่ะ ขณะนี้เวลา21:55นาทีแล้วค่ะ ขอให้ผู้โดยสารทุกคนเข้าประจำที่นั่งได้แล้วค่ะ อีกสักครู่ก็บินแล้วนะคะ ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพค่ะ}

บ้านของมาริลีน แมนสัน 21:55
พวกเขาทั้งคู่ทำหน้าซีดเผือดทันทีที่มือกลองหนุ่มเล่าเรื่องราวของเขาจนจบ ข้างๆเขานั้นคือเพื่อนเก่าของพวกเขาที่พวกเขาคิดว่าตายไปตั้งแต่วันที่2 พฤษภาคมแล้ว แต่พวกเขายังตกตะลึงไม่พอกับที่อดีตเพื่อนรักของโยชิกิได้คิดจะสังหารทั้งคู่ เพียงเพราะว่าฮิเดะฟื้นจากความตายมาเท่านั้น
“ให้หัวซาตานเป็นพยาน นี่มันเรื่องอะไรเนี้ย
ตอนแรกเจ้าแมงมุมน้อยตื่นจากโลงศพ แล้วเพื่อนแกก็ตามมาเฉือดพวกนายทั้งสองคนทิ้งใช่ไหม”มาริลีนถามโยชิกิด้วยความสงสัย
“ใช่”
ทั้งมาริลีนและทวิกกิ้ได้จ้องหน้าด้วยความตกใจถึงขีดสุด
“ตกลงเลย งั้นพวกนายอยู่กับพวกเราไปก่อนนะและถ้าปลอดภัยแล้ว….”
“ไม่จ๊ะ มาริลีน
ฉันจะไปโยโกสุกะ ไปเยี่ยมหลุมศพของฉันเอง บางทีนี่อาจจะเป็นวิธียืนยันว่าฉันฟื้นจากความตายแล้วจริงๆ”
จบตอน

Break the Darkness

ในสถานที่ๆคุ้นเคย
บนเตียงที่บ้านของโยชิกิ เขานอนอยู่บนนั้นแต่ว่าเขารู้สึกว่า
ตัวของเขานั้นเปลือยเปล่าและที่น่าตกใจคือมีชายหนุ่มสองคน
มานอนอยู่ข้างๆเขา และใบหน้าของพวกเขา
มันคุ้นๆเหมือนเคยเห็นพวกเขาจากที่ไหนมาก่อน
โยชิกิสะดุ้งตื่นขึ้น สงสัยเพลียมากเกินไปก็เลยสลบไป แต่ที่ทำให้เขาตกใจนั่นก็เพราะว่าเขานั้นมานอนอยู่ในห้องนอน ทั้งๆที่ก่อนหน้านั้น เขายังอยู่ระหว่างห้องโถงอยู่เลย
เขาเดินลงไปที่ห้องนั่งเล่นอีกครั้ง และคราวนี้ไฟที่ห้องก็กลับมาสว่างเหมือนเดิมแต่ว่าก็มีเสียงเพลงร็อคของวงKISSดังกระหึ่มจากเครื่องเล่นเทป และมือกลองหนุ่มก็ถึงกับหน้าซีดเผือดทันที

ชายหนุ่มร่างเล็กกำลังนั่งอ่านนิตยสารแฟชั่นผู้หญิงอยู่ เขานั้นมีใบหน้าที่เรียวสวยงาม ผมยาวประบ่าสีชมพู-ดำ ดวงตาสีน้ำตาลประกายแวววาว สวมชุดที่ดูทันสมัยแต่เรียบร้อย และเมื่อเขาหันหน้าไปทางที่โยชิกิยืนอยู่ เขาก็ยิ้มและวิ่งเข้าไปหาโยชิกิทันที
“โยจัง ดีใจจังที่โยจังยังโอเคดี….”
“นายเป็นใคร!”
ชายปริศนาชะงักทันที เขาตกใจที่โยชิกิพูดใส่เขาแบบนั้น
“จำฉันไม่ได้เหรอ…นาย…โยจัง นายจำฉันไม่ได้แล้วเหรอ..ฉันเอง ฮิเดะไง นาย…”
“ออกไป..”
“แต่ว่า ฉันกลัว..”
“ฉัน
“ฉันบอกว่าให้นายออกไป!!”
“นายจำแผลที่หน้าอกฉันได้ไหม ตอนRose & Blood ทัวร์ ที่ฉันอาลาวาดพังของในห้องไปตั้งหลายอย่างน่ะ!”

★★★★★

วันที่ 7 พฤศจิกายน 2532
ทันทีที่ฝ่ามือของฮิเดะลงไปใบหน้าของโยชิกิอย่างรุนเเรง เขาก็ร้องไห้ด้วยความโกรธทันที
“ฉันรักนายมากกว่าพี่น้องนี้ มันผิดตรงไหนล่ะ!”
“ไอ้คำนั้นแหละที่ฉันเป็นห่วง ฮิเดะจัง
ฉันเป็นผู้ชาย นายก็เป็นผู้ชาย เรารักกันแบบนี้ไม่ได้!”
โยชิกิพูดด้วยความโมโห เขาพลักฮิเดะอย่างแรงจนร่างของเขาไปชนกับเตียง
“ฮืก…นายมันสารเลว ฮือ สารเลวที่สุด นาย…โยชิกิ ไอ้คนทรยศ อ๊ากกก!!!!”ฮิเดะกรีดร้อง เขาควบคุมความโกรธไม่อยู่แล้ว
และเขาซัดแจกันใส่ระเบียงห้องจนแตกแล้วชายหนุ่มผมสีทองก็ยังคงโยนของใส่อย่างบ้าคลั่ง โยชิกิถึงกับตกใจทันทีและฮิเดะก็ล้มลงไปกองกับพื้นหลังจากที่เขาซัดทีวีลงหน้าต่างแล้วมีชิ้นส่วนของมันบาดเขา
“ฮิเดะจัง…ฉัน…”
“ทีวีนั้นมันบาดหน้าอกฉัน ฮืก.. เอากล่องปฐมพยาบาลมาด้วย เราจะไม่พูดถึงเรื่องนี้อีกแล้วล่ะ…”
แล้วฮิเดะก็ไปนอนอยู่บนเตียง ใบหน้าของเขานั้นเต็มไปด้วยน้ำตา และโยชิกิก็จากไป

✩✩✩✩✩

ปัจจุบัน
“มันก็เป็นแบบนี้แหละ”ฮิเดะพูดจบ เขาก็ถอดเสื้อออก เผยให้เห็นแผลเป็นที่หน้าอก
“ฉันไม่สนอะไรทั้งนั้นแหละ นายออกไปได้แล….”
“ไม่ได้นะ โยจัง ถ้าโยจังมีกำไลนั่น นั่นคือเหตุผลที่ฉันอยู่นี่นะ แต่ฉันก็ไม่รู้อยู่ดีว่าทำไม”
“…..”โยชิกิเงียบทันทีที่ชายผมสีชมพูพูดถึงกำไล
โยชิกิชำเลืองมองกำไลเงินอันนั้นทีอยู่บนข้อมือของฮิเดะ มันเหมือนที่ผู้หญิงคนนั้นให้เขาเป๊ะ สีเงินมีเพชรสีชมพูและอำพันล้อมรอบ คริสตัลที่สตาร์ฟแมงมุมสีดำและมีไหมสีชมพูล้อม
“เรื่องมันมีอยู่ว่ามีชายหญิงคู่หนึ่งตกเขาตายแล้วมีแมงมุมสองตัวมากัดพวกเขา จากนั้นมีหมอคุณไสยมาเจอพวกมันเข้า เลยเอาพวกมันไปสตาร์ฟในคริสตัลไหมสีชมพูไว้จ๊ะ ใครก็ตามที่ใส่กำไลคู่กับคนที่รักพวกเขาจะสามารถสื่อสารถึงกันได้ทุกอย่าง แม้แต่ความตายก็ไม่สามารถทำลายได้”ฮิเดะอธิบายเรื่องกำไลให้โยชิกิ
“งั้นเหรอ..ถ้างั้น นายพื้นคืนชีพมา..เพราะสิ่งนี้สินะ”โยชิกิถามฮิเดะทันที ในหัวของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย
“แค่ส่วนหนึ่งจ๊ะ ที่เหลือเพราะว่า
มันเป็นภารกิจของฉัน ที่ปกป้องโยจัง ฟังดูเหมือนผีผู้ปกป้องสินะ แต่ว่ามันไม่ใช่จ๊ะ เดี๋ยวฉันจะอธิบายให้โยจังฟังนะ”
“เดี๋ยวก่อน!”
“?”
ทันใดนั้น เสียงออดที่หน้าประตูบ้านก็ได้ดังขึ้น โยชิกิจึงบอกฮิเดะว่า
“นายรีบไปซ่อนเร็วเข้า ถ้าให้ดีนะ หลบทางห้องครัวแล้วเข้าไปในรถดีกว่า”
“จ๊ะ”ฮิเดะตอบรับ และก็เดินไปตามที่โยชิกิบอก
มือกลองหนุ่มเดินไปที่ประตูใหญ่ทันทีเขาเปิดประตู ร่างของคนที่ไม่คิดว่าจะมาก็ได้ปรากฏตัวขึ้น
“ท..โทชิ!”
“ตกใจใช่ไหมล่ะ ฉันก็แค่ มาเยี่ยมเยือนชะหน่อย”
โทชิเดินเข้าไปในบ้าน ซึ่งโยชิกิก็ไม่ว่าอะไรอยู่แล้ว เขาก็เดินไปที่ห้องครัวเพื่อที่จะไปเอาเบียร์มาดื่ม แต่ว่าเขานั้นกลับสะดุดตากับใครบางคนเขา ซึ่งเขาคนนั้นมันช่างคุ้นเคยเป็นอย่างมาก
“!!!”
“ตายแล้ว ขอโทษนะที่เสียมารยาท หวา! โทชิจังนี่!!”ฮิเดะขอโทษชายร่างเล็กที่ทำให้เขานั้นตกใจ
“….”โทชิเงียบไปสักครู่”ฮิเดะ…นั่นนายเหรอ..”
“….”มือกีตาร์หนุ่มยืนนิ่ง
“นายโกหกฉัน…ว่านายตายแล้ว แต่นายยังสบายดีและ..”โทชิพูดด้วยความโกรธ พร้อมกับหยิบมีดแหลมคม หมายจะแทงมือกีตาร์ผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้า
“ไม่ใช่นะ โทชิจัง ฉันอธิบายได้ว่า..”
“ตายซะ!!!”
ฮิเดะวิ่งหนีด้วยความกลัวสุดขีด เสียงกรีดร้องของชายผมสีชมพูแทบจะปลุกสติของนักร้องหนุ่มไม่ได้เลย และแล้วฮิเดะก็ล้มลงเพราะสะดุดขาตัวเอง
“โยจัง ช่วยฉันด้วย!!!!”

Endless Rain

13 ธันวาคม 2541 ลอสแองเจลิส,สหรัฐอเมริกา
วันนี้มันควรจะเป็นวันที่มีหิมะตกแต่หลังจากการเสียชีวิตของกีตาร์ฮีโร่ผู้เป็นที่รักของทุกคน มันกลายเป็นวันที่มีฝนตกหนักมากราวกับว่า มันกำลังร้องไห้ด้วยความโศกเศร้าที่ได้สูญเสียชายหนุ่มผู้ที่สร้างสีชมพูให้กับผู้คน
ในวันฝนตกพรำๆ ชายคนหนึ่งได้เดินเข้าไปในร้านเพื่อที่จะไปหลบฝนที่กำลังจะตกอย่างรุนแรง
เขาสวมชุดสูทสีขาวและดำ รองเท้าหนังแท้ราคาแพงแสนแพง ใบหน้าที่สวยงามราวกับหญิงพรหมจรรย์และถือร่มสีดำสนิท เขาได้เดินเข้าไปในร้าน”เนโครมาเชอร์”ร้านที่มีความแปลกประหลาดตรงที่มันไม่ได้ขายอะไรเลยนอกจาก
เรื่องดูดวง…..
มันน่าประหลาดใจไม่ใช่น้อยที่มีหนุ่มที่ดูหัวก้าวไกลจะมาร้านดูดวงได้ เพียงเพื่อทำนายชะตาหรือ…คงไม่หรอก
“สวัสดี หนุ่มญี่ปุ่นผู้โศกเศร้า” เสียงของหญิงผู้หนึ่งได้เอ่ยถึงชายหนุ่มชาวญี่ปุ่นคนนั้น เขาพยักหน้าตอบและนั่งลงบนโซฟาสีดำสนิท
“ฉันเดาได้ว่าเธอกำลังคิดถึงเพื่อนคนหนึ่งที่ลาโลกอยู่ใช่ไหม คุณฮายาชิ โยชิกิ”หญิงสาวถามชายคนนั้น
ทันทีที่ชายที่ชื่อโยชิกิถูกเรียกชื่อแบบนี้ เขาก็ได้ทำหน้าตาที่ดูน่าสงสัยในตัวผู้หญิงคนนี้ขึ้นมา
“คุณเป็นอเมริกาคนแรกๆ ที่รู้ชื่อจริงของฉัน แต่…”
“อา… ฉันก็แค่ใช้พลังจิตอ่านใจของคุณก็เท่านั้นแหละ”
โยชิกิตกตะลึง แต่ก็ปั้นหน้าเงียบๆเอาไว้
เธอรู้ดีว่าชายคนนี้แอบซ่อนความตกตะลึงเอาไว้ เธอก็อดขำไม่ได้เพราะเขาคนนี้ ผ่านความเจ็บปวดมามากมายขนาดไหน….ทั้งการที่พ่อของเขาฆ่าตัวตายต่อหน้าต่อตาเขา ถูกเพื่อนที่รักที่สุดหักหน้าโดยการลาออกจากวง และ….
เพื่อนที่ขึ้นชื่อว่ารักมาก ราวกับแม่ของเขากลับต้องมาตายโดยไม่มีใครตั้งรับได้ทัน…..
“เพื่อนคนนั้นของคุณ..มีผมสีชมพูสดใสสินะ”เธอถามอดีตหัวหน้าวงหนุ่ม
โยชิกิทำสีหน้าไม่พอใจทันทีที่ได้ยินคำเหล่านั้นเขาสัมผัสได้ว่า หญิงคนนั้นกำลังพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูดออกมา นัยน์ตาสีน้ำตาลเปล่งประกายด้วยความโกรธเกรี้ยวและได้พูดกับเธอว่า
“ฉันไม่รู้คุณเป็นใคร ไม่สนทั้งนั้น แต่สิ่งที่คุณพูดออกมาจากปากนั่นน่ะ ขอโทษนะ แต่คุณกำลังจะทำให้ฉันโมโหเป็นอย่างมาก คุณถอนคำพูดคำนั้นซะ”เขาพูดด้วยความโมโห ใบหน้าของเขาแทบจะกลายเป็นสีแดงทันที
“ตายจริง งั้นก็ขอโทษละกันนะ
และเพื่อแทนคำขอโทษ ฉันจะให้คำทำนายของคุณที่อยู่ในกระดาษนะ
คำทำนายของคุณถูกเขียนด้วยเทียนไข เธอจะต้องเอาด้านหลังไปลนไฟมันถึงจะเห็นข้อความที่ฉันเขียน และก็ คุณรับกล่องใบนี้สิ ฉันคงช่วยอะไรไม่มากหรอก แต่สิ่งที่อยู่ในกล่องมันอาจจะช่วยคุณได้
นี่คงเป็นการบอกลาแล้วสินะ ฮายาชิ โยชิกิ”
“ใช่”และโยชิกิก็เดินออกจากร้านไป และเขาไม่คิดที่จะกลับมาร้านนี้อีกแล้ว
“แปลกประหลาดชะมัด”มือกลองหนุ่มสบถ และเดินถือร่มออกไปท่ามกลางสายฝน

วันเดียวกัน โตเกียว,ญี่ปุ่น
ร่างของอดีตนักร้องนำของวงX Japan อย่างเดยามา โทชิมิตสึ หรือโทชิ กำลังกึ่งนั่งกึ่งนอนบนโซฟาเขาก็สะดุ้งตื่นทันทีที่เสียงจากคอมพิวเตอร์ของเขาได้แจ้งเตือนจดหมายขึ้น เขาก็เช็คดูทันทีและเขาก็อ่านจดหมายปริศนาอย่างใจจดใจจ่อ
เรียนคุณเดยามา
ผมมีความยินดีที่จะพาคุณไปกับผม ที่L.A.
เย็นนี้เตรียมตัวให้พร้อมนะ คุณเดยามา
เราจะออกเครื่องบินตอน 2ทุ่มครึ่งนะ
ด้วยความเคารพ
โทชิงุนงง ทำไมเขาถึงไม่บอกชื่อแต่เมื่อมีข้อเสนอแบบนี้….มีเหรอที่เขาจะไม่รับ จากนั้นเขาก็ตอบจดหมายกลับทันที และเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าพร้อมกับบอกภรรยาของเขาว่ามีคนตามเขามาทำธุระและเขาก็ได้ไปที่สนามบินตามที่เขานัดไว้
โดยหารู้ไม่ว่า
มันจะกลายเป็นเรื่องราวเลวร้าย ที่จะเกิดกับโลกใบนี้!

จบตอนที่1