Rose of Pain EP.10

Desaparate Angel

ในโลกแห่งความฝัน
ฮิเดะได้คุยกับมาเรียอีกครั้ง คราวนี้พวกเขาชวนคุยกันจนกระทั่ง
“นายนี่มันจริงๆเลย
ได้รับพลังเวทย์มาแป๊ปเดียวก็ใช้ซะแล้ว แล้วร่างกายของนายตอนนั้นก็อ่อนแรงด้วย
ไม่แปลกที่จะสลบไปน่ะ”
“ขอโทษนะ มาเรีย แต่ว่า
มันจำเป็นจริงๆ ถ้าเราไม่ทำอะไรก็ตายน่ะสิ!”
“งั้นเหรอ… ว่าแต่ว่านายมีใครที่ต้องช่วยเหลือไหม”
“จ๊ะ พวกของโยชิกิจ๊ะ
เราเป็นห่วงเขามาก แต่ว่าไม่รู้เป็นตายร้ายดียังไง
มาเรีย….เรา..ขอให้ตามพวกเขามาหาเราหน่อย”
มาเรียทำหน้าสักครู่ก่อนที่เธอจะตอบว่า
“สบายมาก เดี๋ยวตามพวกเขามาให้”
“จริงเหรอ!”ฮิเดะพูดด้วยความดีใจ”ขอบใจนะ”
“เอาล่ะ ได้เวลาภารกิจของนายแล้วฮิเดโตะ โชคดีนะ อ้อ!
ฝากหลานชายของพี่สาวฝาแฝดของฉันด้วยนะ!!”

16 ธันวาคม 07:10.น ที่หมู่บ้านแห่งหนึ่ง
มือกีต้าร์ร่างเล็กก็ตื่นขึ้น แต่เขากลับรู้สึกว่า ร่างกายของเขานั้นหายดีและกลับมามีพลังแบบไม่น่าเชื่อ เขานั้นอยู่ในชุดนอนสีดำ-ชมพู และแผลที่โดนพุ่มไม้บาดหน้าก็หายสนิทเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น จากนั้นก็ได้มีเด็กชายคนหนึ่งได้เปิดประตูห้องนอน
“โอ้ พ่อครับ แม่ครับ
เขาฟื้นแล้ว!! เขาฟื้นแล้ว!!”เด็กชายร้องด้วยความดีใจ
จากนั้นพ่อแม่ของเด็กคนนั้นก็มาหาเขาที่ห้อง พร้อมขนมปังกับไส้กรอกหมูและนํ้าส้ม
“เชิญครับท่านเทพธิดาแห่งความมืด”ชายคนนั้นก็วางอาหารเช้าไว้บนโต๊ะ
“ขอบคุณครับ”
“ถ้าท่านไม่อิ่มล่ะก็ไปเติมได้เลยนะ”
“ครับ”
ขณะที่ฮิเดะกินขนมปังนั้น เขาก็นึกบางอย่างได้ มาเรียพูดว่าเธอมีพี่สาวฝาแฝด และเธอคนนั้นมีหลานชายด้วย
แต่ความคิดก็ชะงักไป เพราะนักบวชหญิงได้มาหาเขา
“ถ้าท่านกินเสร็จแล้ว ไปที่วิหารด้วยนะคะ
ท่านเทพธิดาแห่งแสงกำลังรอพบท่านอยู่ค่ะ”
“จ๊ะ เข้าใจแล้ว”

หลังจากนั้น ที่วิหารประจำหมู่บ้าน
มือกีต้าร์ผมประบ่าเดินเข้าไปในห้องโถงอันหรูหราโออ่า ผนังสีเขียวมรกตที่มีสีทองอร่ามแทรกเป็นรูปดอกไม้ พื้นนั้นถูกปูด้วยกระเบื้องสีเขียวใบไม้มีทองคำสีโอลโรส และมีรูปปั้นเทพธิดาสองตน คนหนึ่งมีสีดำและอีกคนก็มีสีขาว มือของทั้งคู่ถือคริสตัล ข้างบนประดับด้วยแชนเดอเลียร์เพชรส่องแสงระยิบระยับ
เมื่อเขาเดินเข้าไปในห้องนัดพบแล้ว นักบวชหญิงก็ให้เขานั่งบนเก้าอี้สไตล์โรโคโค่ และก็ได้บอกเขาว่า
“เดี๋ยวท่านเทพธิดาแห่งแสงจะมาแล้วค่ะ
พวกเราจะเตรียมน้ำชากับขนมหวานนะคะ”และเหล่านักบวชก็เดินไปที่ครัว
จากนั้น เทพธิดาแห่งแสงก็เดินเข้ามาที่ห้องทันที
เสี้ยววินาทีที่มือกีตาร์ร่างเล็กเห็นเทพธิดาแห่งแสง เขาถึงกับน้ำตาไหล
ชายคนนั้น อดีตมือเบสวงX Japanที่หลังลาออกจากวงแล้ว เขาก็ไม่ได้รู้ว่าอยู่ที่ไหนเลย
เขาผู้มีผมสีบลอนด์ มีรอยสักทั้งแขนซ้ายและแขนขวา
“ไทจัง!!!”
“ม…ไม่จริงน่า ฮิเดะจัง!!”
ไทจิและฮิเดะสวมกอดกัน พวกเขาไม่อยากเชื่อว่าจะเจอกันอีกครั้ง
“นายทำได้ยังไงน่ะ!?”
“เราไม่รู้จ๊ะ….ไทจัง เรากลัว..”
“ไม่เป็นไรนะ ฮิเดะจัง มีเราอยู่ด้วยทั้งคน จะกลัวอะไรได้อีกล่ะ!”
“พวกโยจังจะเป็นตายร้ายดีอยังไงก็ไม่รู้”
“!!!”ไทจิทำหน้าซีดทันที เมื่อเขาได้ยินชื่อของโยชิกิ
“เป็นอะไรไปน่ะ
!!!”
มือเบสผมบลอนด์จับมือของมือกีตาร์ร่างเล็กไว้แน่น
“ฮิเดะจังทำสัญญาการเป็นผู้พิทักษ์แห่งวายุแล้วใช่ไหม แล้วนาย
พอจะรู้ไหมว่าใครเป็นมังกรแห่งวายุน่ะ”
“ไม่จ๊ะ”ฮิเดะทำหน้าสงสัย
การกระทำของเขาเมื่อสักครู่ของไทจิมันคืออะไรกันแน่ ทำไมเขาถึงเปลี่ยนประเด็นไปล่ะ
“ท่าทางจะยังไม่รู้เรื่องมังกรและผู้ทักษ์เลยสินะ
นี่! พวกนายตรงนั้นน่ะ ช่วยตามท่านผู้อาวุโสหน่อย เขายังไม่รู้เรื่องของตำนานมังกรและผู้พิทักษ์เลย
แต่ถ้าเขาไม่ว่าง เรียกท่านหญิงอลิซมาได้ไหม”มือเบสผมลอนกำชับให้นักบวชชายสามคนไปตามหาผู้รู้เรี่องตำนาน’มังกรและผู้พิทักษ์’ให้มาที่นี่
ไม่กี่อึดใจต่อมา พวกเขาก็พาไทเลอร์ หลานชายของท่านหญิงอลิซมา เพราะวันนี้ทั้งคู่ไม่อยู่บ้านเลยให้เขาดูแลในส่วนนี้ด้วย
ไทเลอร์อายุราวๆ15-16 เขามีผมสีดำยาวฟูแบบนักดนตรียุคแฮร์แบนด์ สวมเสื้อเชิ้ตสีม่วง กางเกงยีนส์สีดำและรองเท้าส้นเตี้ยสีดำ
“ขอโทษที่รบกวนนะ ฉันชื่อไทเลอร์ ฮอนดะ
คือว่าคุณตากับคุณยายออกไปดูความผิดปกติบางอย่างครับ ส่วนคุณพ่อกับคุณแม่ไปในเมืองครับ ผมกับโรนัลด์เลยอยู่ที่นี่ครับ”ไทเลอร์ได้กล่าวแนะนำตัวให้พวกเขา
จากนั้น เขาก็หยิบหนังสือเก่าๆขึ้นมา มันหนังสือที่มีปกเป็นรูปวาดช่อดอกไม้ที่สวยงาม และเมื่อเด็กหนุ่มได้เปิดมัน เขาก็เริ่มเล่าสิ่งที่อยู่ในหนังสือ

“เรื่ิองราวของมังกรและผู้พิทักษ์นั้น มันมีมาตั้งแต่บรรพกาลแล้ว พวกเขานั้นมีด้วยกันสองฝ่าย
คือมังกรแห่งสวรรค์และมังกรแห่งโลกา
โดยมังกรแห่งสวรรค์นั้นจะปกป้องมนุษย์จากวันสิ้นโลก ส่วนมังกรแห่งโลกานั้นจะทำลายล้างมนุษย์
มังกรนั้นจะมีผู้พิทักษ์ หากชีวิตของผู้พิทักษ์ดับสลาย ชีวิตของมังกรก็จะดับสลายได้ง่ายดายขึ้น
พลังมังกรและผู้พิทักษ์นั้นมีด้วยกัน2รูปแบบ กายภาพและเวทย์มนต์ และ7ธาตุ ประกอบไปด้วย ดิน น้ำ ลม ไฟ ชีวิต ความตายและแสง

แต่ว่าเรื่องราวในสงครามทำลายล้างครั้งล่าสุดน่ะ มีแต่คุณตากับคุณยายที่รู้ครับ”
“งั้นเหรอจ๊ะ ขอบใจนะ ไทเลอร์”
“ผมเป็นแค่นักปราชญ์ฝึกหัดครับ ไม่ต้องชมผมมากก็ได้ครับ
งั้นถ้าพวกผู้ใหญ่กลับมาแล้ว เดี๋ยวผมจะเรียกให้ไปพบพวกเขานะครับ”จากนั้นเด็กหนุ่มผมยาวก็เดินกลับไปที่บ้านทันที
“เอาล่ะฮิเดะจัง ไปเปลี่ยนชุดได้แล้ว
พวกแฟรี่พึ่งมาบอกฉันว่า จะมีคนมาที่หมู่บ้านแห่งนี้ เร็วเข้า!
อ้อ! ไปร้านตัดชุดของคุณมาริโกะ บางทีเธออาจจะมีชุดที่เข้ากับนายก็ได้นะ”
“แต่ว่า เอิ่ม…ก็ได้จ๊ะ!”
มือกีต้าร์หน้าหวานก็รีบไปที่ร้านตัดชุดของมาริโกะทันที และเมื่อหญิงสาวเจ้าของร้านเห็นฮิเดะแล้ว เธอก็ตัดชุดให้เขาทันที

อีกด้าน
โยชิกิ… ฮายาชิ โยชิกิ…จงขับรถไปที่สะพานข้ามแม่น้ำแห่งนั้นจากนั้นก็ขับเข้าไปในป่าหาทางลาดชันที่อยู่ตรงกันข้ามกับจุดที่มังกรแห่งความตายปะทะกับผู้พิทักษ์แห่งวายุ จากนั้นก็ขับรถตามรอยเท้าที่ดูใหม่สุด และจะมีคนมารับ
มือกลองหนุ่มสะดุ้งตื่น เสียงนั้น มันเป็นเสียงผู้หญิงที่ฟังแล้วเป็นมิตรมาก ดูเหมือนว่ามันคงจะบอกตำแหน่งที่ๆฮิเดะอยู่ซะด้วย และเมื่อทวิกกิ้ขับรถ มือกีตาร์ผมดำก็ขับรถไป โดยมีมือกลองหนุ่มคอยบอกเส้นทางให้ ส่วนฟรอนต์แมนผมสีส้มแดงก็คอยดูหลังด้วย เพื่อมีใครสะกดรอยตามมา
จู่ๆก็มีสิ่งมีชีวิตที่ดูเป็นมิตรกลุ่มหนึ่ง มันมีรูปร่างคล้ายผู้หญิงสวยๆที่ถุกย่อส่วนและมีปีกผีเสื้อสวยงาม บินนำทางพวกเขาไปที่หมู่บ้านที่พวกมันอยู่

ร้านตัดเสื้อของมาริโกะ 11:25น.
ฮิเดะออกมาจากห้องลองเสื้อด้วยสีหน้าที่เบิกบาน ตอนนี้เขาสวมชุดกระโปรงยาวสีขาวที่แต่งด้วยลูกไม้สีเดียวกับชุดและโบว์สีชมพูจัดจ้าน ทับด้วยแจ๊กเก็ตวอร์มสีดำ-เหลือง ถุงมือสีขาว ถุงเท้าสีชมพูพาสเทลและรองเท้าแมรี่เจนสีขาวแต่งด้วยโบว์สีชมพู เขาก็ไม่รีรอที่จะถักเปียคู่และมัดด้วยริบบิ้นสีชมพูที่เข้ากับผมของเขา
มือกีต้าร์ผมเปียก็ยกชายกระโปรงและหมุนตัวรอบหนึ่งแล้วยิ้มแย้มให้ช่างตัดชุดสาวแล้วพูดว่า
“ทาด๊า! เป็นยังไงบ้างครับ”

“โอ้!! ช่างงดงามมาก ไม่น่าเชื่อว่าจะกลายเป็นงานชิ้นโบว์แดงแบบนี้!”
หลังจากที่เขาออกมาจากร้านแล้ว ไทจิก็เปลี่ยนชุดเรียบร้อยแล้ว เขาสวมเสื้อเกาะอกสีขาวผูกโบว์ทับด้วยแจ๊กเก็ตยีนส์ที่แต่งข้างหลังด้วยโบว์สีขาวและชายระบายสีขาว-เขียว ถุงมือสีดำ กางเกงยีนส์ รองเท้าคัทชูสีฟ้าคราม และหมวกคาวบอยสีดำคาดด้วยแถบผ้าลูกไม้สีเขียวเข้ม ผมของเขานั้นก็ปล่อยสยายไปตามลมและด้านขวามีเปียเล็กๆติดด้วยโบว์สีม่วง
“ท่านเทพธิดาครับ!! แขกของเรามาแล้วรีบมาเร็วๆครับ”
ทั้งคู่รีบวิ่งไปที่ลานนํ้าพุทันทีและพวกเขาก็ตกตะลึงกับภาพที่เห็น
ชายหนุ่มสามคนนั่งอยู่บนรถออฟโรด ทำสีหน้าที่งุนงงเป็นอย่างมาก
“ยินดีต้อนรับครับ ท่านมังกรกับผู้พิทักษ์แห่งอัคคี และก็ท่านมังกรแห่งวายุครับ
เทพธิดาแห่งแสงและความมืดกำลังรอท่านอยู่นะครับ”
โยชิกิทำหน้างงก่อนที่จะโค้งคำนับและเมื่อเขาเงยหน้าขึ้น มือกลองหนุ่มก็พบกับฮิเดะทันที
“ฮ..ฮิเดะ!”ทั้งสามประสานเสียงกันเมื่อได้พบมือกีตาร์
“โยจัง!!! ในที่สุดพวกเรากลับมาแล้ว
มาริลีนจัง ทวิกกี้จัง เรามาแล้วนะ!”
“นึกว่าจะเสียท่าให้กับเจ้าพวกนั่นแล้ว เจ้าแมงมุมน้อย แต่ว่า
พ่อผมสวยคนนั้นเป็นใครน่ะ”
เมื่อโยชิกิหันหน้าไปทางมือเบสหมวกคาวบอย เขากลับเบือนหน้าหนี
“หรือว่า…นี่นาย ไทจิ!!”
จบตอน