ป้ายกำกับ: Yaoi

White Poem

18:55 น. ลอสแอนเจลิส
ทันทีที่โยชิกิเดินเข้าบ้าน เขาก็วางร่มไว้ในที่วางและถอดรองเท้าหนังใส่ชั้นวางรองเท้า จากนั้นเขาก็เดินไปที่ห้องนั่งเล่นจากนั้นก็ปลดกระดุมที่คอออกและวางกล่องไว้บนโต๊ะแล้วจากนั้น เขาหยิบไฟแช็คเพื่อที่จะลนไฟใส่กระดาษคำทำนาย ทันทีที่เขาลนไฟ คำทำนายก็ได้ปรากฏขึ้น ข้อความเขียนด้วยเทียนมีใจความว่า
คุณกำลังจะพบเจอกับเหตุการณ์ที่ไม่คิดว่า
จะเกิดขึ้นกับตัวคุณ ไม่สิ…..
มันอาจจะตัดสินชะตากรรมของคนทั้งโลก
คุณที่คุณสูญเสียจะกลับมา
มิตรจะกลายเป็นศัตรู และเธออาจจะได้คู่ครอง
เป็นชายหนุ่มผู้ใกล้ชิดถึงสองคน และคุณอาจจะ
กลายเป็นผู้กุมชะตาโลก
นับตั้งแต่วินาทีที่คุณได้อ่านคำทำนายนี้
ทุกอย่างในคำทำนายมันจะเกิดขึ้นทันที….
โยชิกิทำหน้างง เขาไม่เชื่อคำทำนายอะไรทำนองนี้เลย จากนั้นเขาก็เอากระดาษทิ้งลงถังขยะทรงกลมสีขาวและก็เปิดกล่องใบเล็กทันที มือกลองหนุ่มถึงกับอึ้งในความงดงามของของในกล่อง
มันเป็นกำไลเงินที่ฝังเพชรสีชมพูและอำพันไว้รอบๆ และคริสตัลประดิษฐ์ที่อยู่ตรงกลางมีแมงมุมสีดำและรอยเส้นไหมสีชมพูที่ล้อมไว้อย่างสวยงามไร้ที่ติ
โยชิกิมองมันด้วยความมหัศจรรย์ใจ ใครกันที่ทำกำไลได้อย่างประณีตพิถีพิถันและสวยงามขนาดนี้ และเขาก็อดนึกถึงใครคนหนึ่งอย่างช่วยไม่ได้
มัตสึโมโตะ ฮิเดโตะ..หรือ ฮิเดะ ชายที่ทำให้เขายอมเปิดใจให้กับทุกคน
“พิงค์ สไปเดอร์…”โยชิกิพูดเบาๆ
ทันใดนั้น
ท่ามกลางพายุฝนกระหน่ำอย่างต่อเนื่อง ไฟในห้องนั่งเล่นก็ดับทันที โยชิกิพุ่งพรวดไปที่สวิตช์ไฟทันทีเขาคงคิดว่ามีบางอย่างผิดปกติแน่นอน
“โยจัง…”
โยชิกิได้ยินเสียงปริศนาดังมาจากห้องที่อยู่ระหว่างห้องครัวกับโถงทางเดิน เขาเดินไปพร้อมกับถือเก้าอี้พับได้ไว้ในมือ อดีตหัวหน้าวงสับเท้าก้าวอย่างรวดเร็ว และมีเสียงจากวิทยุดังขึ้น
มันเป็นเพลงร็อคที่ทำนองของมันช่างลํ้าสมัยเป็นอย่างมาก และเมื่อเพลงนั้นถึงท่อนร้องเพียงเท่านั้นโยชิกิแทบจะเสียสติทันที เพราะว่านั่นคือเพลงของฮิเดะที่มีชื่อว่า พิงค์ สไปเดอร์
Kimi wa uso no itohari megurashi.
Chisa na sekai subete to omoiteita….
นํ้าตาของเขาไหลลงมาอาบใบหน้าที่ขัดกับแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย เขาเดินไปที่วิทยุทันที และเขาช็อกหนักกว่าเดิมเพราะว่า เขาเปิดวิทยุเป็นสถานีเพลงแนวออเคสตร้าอยู่ ทำไมมันถึงมีเพลงร็อคของเขาคนนั้นอยู่ด้วยล่ะ…
Pink Spider, echichaina
Pink Spider, tsubasa ga hoshii
โยชิกิซัดวิทยุลงไปกับพื้นและเพลงก็ได้ดับลง
“นี่มันไม่ใช่เรื่องน่าเล่นเลยนะ ล้อกันเล่นใช่ไหมเนี่ย ออกมาได้แล้ว!!”
โยชิกิพูดด้วยความโมโหสุดขีด แล้วเขาก็สับเท้าไปที่ห้องโถงทันที
ในมือของเขาถือคัตเตอร์ หมายที่จะป้องกันตัวเผื่อว่าผู้บุกรุกมีอาวุธและคิดจะสังหารเขา จากนั้นเขาก็ได้หยิบโทรศัพท์บ้านแต่ทว่า
“ฉิบหายแล้ว ทำไมมันไม่ติดว่ะ”
“อันนี้ด้วย นี่มันเกิดอะไรขึ้น!!”
โทรศัพท์ทั้งหมดในบ้านถ้าไม่มีสัญญาณก็ดับไปดื้อๆ โยชิกิทนไม่ไหวเลยเดินไปที่ห้องโถงเล็กทันทีและพูดว่า
“เอาล่ะ นายเป็นใคร ทำไมถึงเข้ามาในบ้านของฉันได้”
“ฮืก..ฉัน..ฮืก..ไม่รู้..จริงๆนะ โยจัง”
“เรียกฉันด้วยชื่อนี้ทำไม กลับไปซะ!”
“แต่…ฉันคิดว่า ฉันตายไปแล้วนะ…”
ทันใดนั้นเอง ชายปริศนาในชุดผ้าคลุมทั้งตัว ก็ได้เดินเข้ามาหาโยชิกิและช้อนใบหน้าของเขา
“โยจัง…ฉันขอร้องเถอะนะ ช่วยฉันด้วย”
เมื่อชายคนนั้นพูดจบ โยชิกิก็หมดสติทันที…..

19:00
สนามบินลอสแอนเจลิส
โทชิมองไปรอบๆ โถงกลางแต่ว่าเขายังไม่เจอคนๆนั้นเลย เวลาผ่านไปแล้ว 15นาที แต่ก็ยังไร้ซึ่งเงาของผู้จ้างวานเขา จนกระทั่ง
“สวัสดี คุณคงจะเป็นเดยามา โทชิมิตสึสินะ”
“ใช่ครับ มีอะไรเหรอ”
“ผมเป็นเพื่อนเก่าของฮิเดะครับ ชื่อเรเวน
และผมมีเรื่องที่จะไปทำธุระกับคุณฮายาชิ สนใจไปกับผมไหมครับ”
“ครับ”
ทันทีที่การสนทนาจบลงร่างอันสูงโปร่งของเรเวนก็ได้ปรากฏขึ้น เขาสวมหน้ากากปิดตาและสวมชุดสีดำสนิท โทชิทำหน้านิ่งและเรเวนก็พูดว่า
“คุณรู้ที่อยู่ของเขาสินะ….งั้นเราไปกันเถอะ..สหาย”